Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego dla Warszawy-Pragi Północ w Warszawie

WYROK

Zaoczny w stosunku do P. P. (1)

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 15 kwietnia 2016 roku

Sąd Rejonowy dla Warszawy Pragi – Północ w Warszawie IV Wydział Karny

w składzie: Przewodniczący SSR Radosław Myka

Protokolant: Renata Kocot

w obecności: -

po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2016 roku

sprawy

P. P. (1) s. A. i M. z d. Z., ur. (...) w W.

obwinionego o to, że:

w dniu 07 września 2015 roku ok. godz. 18.37 w W. na terenie sklepu D. na ulicy (...) dokonał kradzieży dezodorantów marki N. powodując straty na kwotę 60,00 zł szkodę ww. sklepu, tj. o wykroczenie z art. 119 § 1 kw.

oraz sprawy

B. P. c. R. i R. z d. P., ur. (...) w W.

Obwinionej o to, że:

W dniu 08 września 2015 r. w W. na terenie sklepu D. przy ulicy (...) dokonała wspólnie i w porozumieniu z P. P. (1) kradzieży dwóch żeli do golenia marki N. i dwa balsamy po goleniu marki N. powodując straty na kwotę 77,38 zł szkodę ww. sklepu, tj. o wykroczenie z art. 119 § 1 kw.

-orzeka-

I.  obwinionego P. P. (1) uznaje za winnego popełnienia zarzucanego mu wykroczenia z art. 119 § 1 k.w., przy czym wskazuje, iż czyn został popełniony na szkodę M. G. i za to na podstawie art. 119 § 1 k.w. wymierza mu karę 28 (dwudziestu ośmiu) dni aresztu;

II.  obwinioną B. P. uznaje za winną popełnienia zarzucanego jej wykroczenia z art. 119 § 1 k.w., przy czym wskazuje, iż czyn został popełniony na szkodę M. G. i za to na podstawie art. 119 § 1 k.w. wymierza jej karę 28 (dwudziestu ośmiu) dni aresztu;

III.  na podstawie art. 119 § 4 k.w. orzeka od obwinionego P. P. (1) na rzecz M. G. obowiązek zapłaty równowartości ukradzionego mienia w kwocie 60 (sześćdziesiąt) zł; na podstawie art. 119 § 4 k.w. orzeka od obwinionej B. P. na rzecz M. G. obowiązek zapłaty równowartości ukradzionego mienia w kwocie 77,38 (siedemdziesiąt siedem 38/100) zł;

IV.  zwalnia oboje obwinionych od ponoszenia kosztów sądowych w sprawie niniejszej i przejmuje je na rzecz Skarbu Państwa.

Sygn. akt IV W 2385/15

UZASADNIENIE

Na podstawie materiału dowodowego ujawnionego w trakcie rozprawy głównej Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 7 września 2015 r. około godz. 18.37 do sklepu D. przy ul. (...) przyszedł P. P. (1), który znajdując się przy regale z artykułami chemicznymi i kosmetykami, zabrał dezodoranty marki N., które schował pod kurtkę, po czym nie płacąc za zabrany towar i nie okazując tych rzeczy w kasie, wyszedł ze sklepu. Zdarzenie to zostało zarejestrowane przez system monitoringu zainstalowanego w ww. sklepie i ujawnione przez kierownika sklepu (...) następnego dnia w trakcie przeglądania nagrań z monitoringu. Łączna wartość szkody wyrządzonej przez P. P. (1) na rzecz M. G. - prowadzącego sklep D. przy ul. (...) stanowiła kwotę 60 złotych.

W dniu 8 września 2015 r. około godz. 12.56 do sklepu D. przy ul. (...) przyszli P. P. (1) oraz B. P., którzy najpierw przemieszczali się po terenie sklepu, po czym udali się do regału z kosmetykami, skąd B. P. wzięła dwie sztuki żelów do golenia marki N. oraz dwa balsamy do golenia marki N., które schowała pod sukienkę, z kolei stojący obok P. P. (1), w tym samym czasie, wziął rzeczy z półki, które następnie chował pod kurtkę. Zachowanie P. P. (1) zostało zauważone przez kierownika sklepu (...). W wyniku interwencji pracowników ochrony P. P. (1) został ujęty i przekazany wezwanym na miejsce zdarzenia funkcjonariuszom policji. Natomiast B. P., przez nikogo nie zatrzymywana, wyszła ze sklepu, nie płacąc za zabrany towar, a następnie czekała w pobliżu sklepu na P. P. (1). P. P. (1), po wykonaniu niezbędnych czynności procesowych, został zwolniony i po wyjściu ze sklepu odjechał samochodem wraz z B. P.. W wyniku ponownej analizy nagrania z monitoringu kierownik sklepu ujawniła kradzież kosmetyków dokonaną w tym dniu przez B. P. działającą wspólnie i w porozumieniu z P. P. (1). O tym zdarzeniu w dniu 21 września 2015 r. A. Z. (1) zawiadomiła policję. Łączna wartość szkody wyrządzonej przez B. P. oraz P. P. (1) na rzecz M. G. prowadzącego D. przy ul. (...) stanowiła kwotę 77,38 złotych.

Powyższy stan faktyczny Sąd ustalił na podstawie: zeznań świadka A. Z. (2) (k. 4, 93-94), zapisu nagrania z monitoringu odtworzonego na rozprawie w dniu 15.05.2016 r. (k. 93-94), dokumentów z akt sprawy o sygn.: IV W 2385/13: notatki urzędowej (k. 1), zawiadomienia (k. 2-3), materiału fotograficznego (k. 5-6), notatników służbowych (k. 14-20), dokumentów z akt sprawy o sygn. IV W 2386/15: nagrania (k. 3), materiału fotograficznego (k. 6).

Obwinieni P. P. (1) i B. P. w trakcie odrębnie prowadzonych postępowań wyjaśniających przyznali się do popełnienia zarzucanych czynów i skorzystali z prawa do odmowy składania wyjaśnień (k. 30, k. 27v akt IV W 2386/15).

Obwiniony P. P. (1) nie stawił się na wyznaczony w dniu 15 kwietnia 2016 r. termin rozprawy głównej w niniejszej sprawie, pomimo prawidłowego doręczenia wezwania, nie usprawiedliwił zgodnie z obowiązującymi przepisami swojego niestawiennictwa. W związku z tym Sąd stosownie do treści art. 71 § 4 k.p.w. prowadził rozprawę w stosunku do obwinionego zaocznie uznając, iż jego udział nie jest konieczny.

Obwiniona B. P. w trakcie rozprawy głównej nie przyznała się do popełnienia zarzucanego czynu i skorzystała z prawa do odmowy składania wyjaśnień (k. 93).

Sąd zważył co następuje:

Wobec okoliczności, iż obwiniony P. P. (1) dobrowolnie zrezygnował z uczestniczenia w postępowaniu sądowym w niniejszej sprawie, tym samym nie skorzystał z przysługującego mu uprawnienia do złożenia wyjaśnień, zaś wyjaśnienia obwinionej B. P. ograniczają się do przyznania się do popełnienia zarzucanego jej czynu, sąd dokonując ustaleń faktycznych oparł się na pozostałym materiale dowodowym, który biorąc pod uwagę nieskomplikowany pod względem faktycznym i prawnym charakter niniejszej sprawy, stanowi główne dokumentacja fotograficzna wraz z zapisem nagrania z monitoringu zainstalowanego w sklepie D. przy ul. (...) w W., ponadto zeznania przesłuchanej w charakterze świadka pełniącej funkcję kierownika tego sklepu (...), wreszcie treść zawiadomienia o popełnieniu wykroczeń.

Sąd uznał za wiarygodne zeznania świadka A. Z. (1), która opierając się w głównej mierze na nagraniach z monitoringu zainstalowanego w sklepie D. przy ul. (...) w W., w sposób logiczny i spójny opisała przebieg zdarzenia z dnia 7 września 2015 r. z udziałem P. P. (1) oraz z dnia 8 września 2015 r. z udziałem B. P. i P. P. (1). Zeznania te są zgodne z treścią pozostałego materiału dowodowego, w tym treścią zapisów nagrań z monitoringu, a także dokumentacją fotograficzną, także treścią zawiadomienia o popełnieniu wykroczenia (k. 2). Treść zeznań A. Z. (1) w zakresie dotyczącym zdarzenia z dnia 8 września 2015 r. w sposób nie budzący wątpliwości potwierdza biorąc pod uwagę sposób zachowania obwinionych na terenie sklepu, jak i po wyjściu ze sklepu, że działanie obwinionych B. P. i P. P. (1) objęte było ich wspólnym porozumieniem. A. Z. (1) w treści zeznań złożonych przed sądem, po ujawnieniu nagrania z monitoringu, w całości potwierdziła okoliczności wskazane na etapie postępowania wyjaśniającego. Świadek będąc osoba obcą dla obwinionych, nie miała powodu, aby bezpodstawnie ich obciążać, w treści złożonych zeznań wskazała na okoliczności, które w rzeczywistości miały miejsce, w sposób zgodny z przebiegiem obydwu zdarzeń.

Zeznania świadka A. Z. (1) co do przebiegu zdarzenia z dnia 8 września 2015 r. w pełni korespondują z zapisem nagrania z monitoringu zainstalowanego w sklepie przy ul. (...) w W.. Zapis nagrania z monitoringu, który został odtworzony na rozprawie w dniu 15 kwietnia 2016 r. (k. 93-94), biorąc pod uwagę sposób zachowania obwinionych, polegający na ukrywaniu w odzieży zabieranych z półek kosmetyków, w taki sposób, aby nie zostało to zauważone przez pracowników sklepu, w sposób jednoznaczny wskazuje na zamiar, jaki przyświecał działaniu obwinionych.

Z uwagi na wątpliwości co do stanu psychicznego obwianej Sąd dopuścił dowód z opinii biegłego lekarza psychiatry. Biegła lekarz psychiatra J. S. w treści pisemnej opinii sądowo-psychiatrycznej nie stwierdziła u B. P. objawów choroby psychicznej, upośledzenia umysłowego ani innych zakłóceń czynności psychicznych, które miałyby wpływ na poczytalność obwinionej. Biegła uznała, że stan psychiczny obwinionej nie znosił ani nie ograniczał jej zdolności rozpoznania znaczenia czynu i pokierowania swoim postępowaniem, a jej poczytalność tempore criminis oraz w toku niniejszego postępowania nie budzi wątpliwości. Sąd uwzględnił treść pisemnej opinii sądowo-psychiatrycznej sporządzonej przez biegłą J. S., uznając, iż jest jasna, pełna i wewnętrznie niesprzeczna, zaś wnioski w niej zawarte sformułowane w sposób klarowny oraz kategoryczny przez osobę fachową i mającą wieloletnie doświadczenie w dziedzinie stanowiącej jej przedmiot.

Odnośnie pozostałych dowodów zgromadzonych w sprawie zaliczonych w poczet materiału dowodowego na podstawie art. 76 § 1 k.p.w., w postaci między innymi: notatki urzędowej (k. 1), zawiadomienia o wykroczeniu (k. 2-3), materiału fotograficznego (k. 5-6 oraz k. 6 akt o sygn. IV W 2386/15), Sąd uwzględnił je przy ustalaniu stanu faktycznego nie znajdując podstaw do zakwestionowania ich autentyczności ani prawdziwości zawartych w nich treści.

W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego po dokonaniu jego oceny w oparciu o dyrektywy wskazane w art. 7 k.p.k. w zw. z art. 8 k.p.w. Sąd uznał, iż wina obwinionych B. P. i P. P. (1) odnośnie popełnienia zarzucanych im czynów nie budzi żadnych wątpliwości.

Bezsporne jest, że P. P. (1) w dniu 7 września 2015 roku ok. godz. 18.37 w W. na terenie sklepu D. na ulicy (...) dokonał kradzieży dezodorantów marki N. powodując straty na kwotę 60,00 zł szkodę M. G..

Z kolei B. P. w dniu 8 września 2015 r. w W. na terenie sklepu D. przy ulicy (...) dokonała wspólnie i w porozumieniu z P. P. (1) kradzieży dwóch żeli do golenia marki N. i dwa balsamy po goleniu marki N. powodując straty na kwotę 77,38 zł szkodę M. G.. Sąd zmienił opis przypisanych obwinionym czynów, w obydwu przypadkach ustalając, iż wykroczenia kradzieży zostały popełnione na szkodę M. G., będącego prowadzącego D. przy ul. (...) w W..

Czynnością wykonawczą kradzieży jest zabór , czyli czynność polegająca na wyjęciu cudzej rzeczy z władztwa właściciela lub posiadacza i objęcia jej we własne władanie. Cechą zaboru jest to, że zabór mienia następuje bezprawnie, bez żadnej do tego podstawy i bez zgody właściciela lub osoby, od której mienie zabrano (także wyrok SN z dnia 18 grudnia 1998 r., IV KKN 98/98, OSN Prok. i Prawo 1999, nr 7-8, poz. 5). Kradzież stanowi wykroczenie materialne (skutkowe), którego można się dopuścić tylko przez działanie . Przy kradzieży, działanie sprawcy należy uznać za ukończone z chwilą, gdy sprawca zawładnął rzeczą, objął ją w swoje posiadanie, bez względu na to, czy zdołał następnie zamiar rozporządzenia tą rzeczą jako swoją urzeczywistnić, czy nie (wyrok SN z dnia 21 stycznia 1985 r., II KR 311/84, OSNPG 1985, nr 8, poz. 110). W świetle ujawnionych w niniejszej sprawie okoliczności Sąd nie miał żadnej wątpliwości, że wskazane wyżej działania obwinionych były umyślne i podjęte z zamiarem kierunkowym przywłaszczenia cudzej rzeczy, tj. chęcią włączenia skradzionego mienia do swojego majątku lub postąpienia z nim jak z własnym, co potwierdza sposób zachowania obwinionych w trakcie pobytów w ww. miejscach polegający na ukrywaniu zabieranych przedmiotów w częściach odzieży w taki sposób, aby nie zostało to zauważone przez pracowników sklepu, a następnie opuszczenie sklep, bez zapłaty za zabrane rzeczy. Sąd nie miał zatem żadnych wątpliwości, że zarówno P. P. (1), jak i B. P., swoim zachowaniem odpowiednio w dniach 7 września 2015 r. oraz 8 września 2015 r., wypełnili ustawowe znamiona wykroczenia z art. 119 § 1 k.w.

Sąd nie miał także wątpliwości, iż obwinieni B. P. i P. P. (1) jako osoby dorosłe, poczytalne i posiadające pełną zdolność rozpoznawania znaczenia swoich czynów i kierowania postępowaniem, świadomie naruszyli wskazane wyżej normy prawne, pomimo pełnej możliwości postąpienia zgodnie z ich treścią. Dopuścili się, zatem czynów zabronionych jako wykroczenia, karalnych i karygodnych, jednocześnie Sąd nie znalazł żadnych podstaw do uznania działania obwinionych za uzasadnionego i usprawiedliwionego szczególnymi okolicznościami.

W konsekwencji Sąd uznał, że obwiniona B. P. oraz P. P. (1) umyślnie i z zamiarem bezpośrednim dokonała przypisanych im w wyroku czynów.

Jako okoliczności obciążające sąd potraktował uprzednią kilkukrotną karalność obwinionych B. P. oraz P. P. (1) za przestępstwa, w tym za występki kradzieży, przy czym B. P. była uprzednio trzykrotnie karana za przestępstwo kradzieży, a P. P. (1) jednokrotnie (karty karne – k. 50-55), ponadto Sąd wziął pod uwagę działanie przez obwinionych z niskich pobudek, z chęci zysku.

Sąd nie dopatrzył się w stosunku do obwinionych żadnych okoliczności łagodzących.

Mając powyższe na uwadze Sąd wymierzył obwinionym B. P. oraz P. P. (1) kary po 28 dni aresztu, uznając je za adekwatne zarówno do stopnia winy jak i stopnia społecznej szkodliwości popełnionych czynów, jak również realizujące swoje cele w zakresie zapobiegawczego i wychowawczego oddziaływania na osoby obwinionych, ponadto za sprawiedliwe w odczuciu społecznym. Mając na uwadze charakter popełnionych przez obwinionych czynów, przede wszystkim zaś uprzednią kilkukrotną karalność za występki przeciwko mieniu, w tym kradzieże, Sąd uznał, iż tylko wymierzenie surowych a zarazem stanowiących realną dolegliwość kar, może wpłynąć pozytywnie na zachowanie B. P. i P. P. (1) w przyszłości. W ocenie Sądu tylko kara aresztu, wymierzona w odpowiednio długim wymiarze, uświadomi B. P. oraz P. P. (1) nieopłacalność tego rodzaju zachowań i nieuchronność poniesienia za nie odpowiedzialności, a jednocześnie skłoni ich do refleksji nad swoim dotychczasowym postępowaniem wzbudzając w obwinionych poczucie respektu i szacunku do obowiązującego porządku prawnego i w konsekwencji spełni wobec obwinionych swą rolę wychowawczą. Tym samym zostaną spełnione określone w art. 33 § 1 k.w. cele kary.

Biorąc pod uwagę okoliczność, iż obwinieni B. P. i P. P. (1) do chwili obecnej nie naprawili pokrzywdzonemu M. G. wyrządzonej szkody, Sąd na podstawie art. 119 § 4 k.p.w. zasądził od P. P. (1) na rzecz pokrzywdzonego kwotę 60 złotych, zaś od B. P. na rzecz pokrzywdzonego kwotę 77,38 złotych tytułem obowiązku zapłaty równowartości ukradzionego mienia.

Uwzględniając sytuację majątkową i finansową obwinionych Sąd na podstawie art. 119 k.p.w w zw. z art. 624 § 1 k.p.k., zwolnił B. P. i P. P. (1) w całości od zapłaty na rzecz Skarbu Państwa kosztów sądowych.